Radziecka Flota Bałtycka 1945 rok

Flota Bałtycka na początku 1945 roku

W 1945 roku radziecka Flota Bałtycka ustępowała niemieckiej flocie Kriegsmarine pod względem liczby okrętów. Flota została mocno uszczuplona podczas długotrwałego oblężenia Leningradu, które trwało od jesieni 1941 roku do stycznia 1944 roku. Wiele jednostek zostało wtedy zniszczonych lub uszkodzonych. Na początku 1945 roku do działań bojowych był zdolny stary okręt liniowy „Oktiabrskaja Riewolucyja” i 2 krążowniki: „Kirow” i „Maksym Gorki”.

Zdobycie Pomorza 1945

Ofensywa wschodnia na Pomorzu

24 lutego 1945 roku - 4 kwietnia 1945 roku

Po zakończeniu początkowej fazy operacji Prusy Wschodnie przez II Front Białoruski Konstantego Rokossowskiego przeniósł się on do województwa pomorskiego w Prusach Zachodnich. Głównym celem było zaatakowanie sił niemieckich w regionie w celu wyeliminowania możliwości kontrataku, który mógłby zagrozić 1 Białoruskiemu Frontowi Georgii Żukowa, który był w drodze do Berlina, stolicy Niemiec. Niemiecki wywiad wykrył przygotowania do takiego ataku już w dniu 13 lutego 1945 roku a na tej podstawie pułkownik Walter Weiß z niemieckiej 2 Armii poprosił o powrót do Niemiec w obliczu silnego sowieckiego ataku, ale wniosek został odrzucony przez Adolfa Hitlera.

Bitwa koło przylądka Spatha

Włosi zdecydowali się wzmocnić siły na wyspie Leros w archipelagu Dodekanezu dwoma lekkimi krążownikami Giovani della BANDE NERE i Bartolomeo COLLEONI, w celu wykonania ataków przeciwko konwojom brytyjskim przekraczającym morza greckie.

Mniej więcej w tym samym czasie Brytyjczycy wysłali australijski krążownik o wyporności 7.000 ton HMAS SYDNEY i 5 niszczycieli, aby zaatakować włoskie transporty między Włochami a Dodekanezami. Cztery brytyjskie niszczyciele wykonywały patrol w poszukiwaniu okrętów podwodnych na północ od Krety, podczas gdy krążownik z jednym niszczycielem zmierzał do Saronic Golf. 

Początek operacji na Morzu Śródziemnym

Początek wojny na Morzu Średziemnym

Jednym z pierwszych działań włoskich na początku operacji morskich było rozmieszczenie na Morzu Śródziemnym około 50 okrętów podwodnych, tj. około 50% gotowych do wojny, w misjach szturmowych i rozpoznawczych. Wysłanie jednocześnie tak dużej części floty podmorskiej i planu ich rozmieszczenia, uznano za nie odpowiadające sytuacji strategicznej, i zostało skrytykowane we Włoszech, ponieważ pociągało za sobą nadmierne zużycie sprzętu.