Bitwa koło przylądka Spatha

Włosi zdecydowali się wzmocnić siły na wyspie Leros w archipelagu Dodekanezu dwoma lekkimi krążownikami Giovani della BANDE NERE i Bartolomeo COLLEONI, w celu wykonania ataków przeciwko konwojom brytyjskim przekraczającym morza greckie.

Mniej więcej w tym samym czasie Brytyjczycy wysłali australijski krążownik o wyporności 7.000 ton HMAS SYDNEY i 5 niszczycieli, aby zaatakować włoskie transporty między Włochami a Dodekanezami. Cztery brytyjskie niszczyciele wykonywały patrol w poszukiwaniu okrętów podwodnych na północ od Krety, podczas gdy krążownik z jednym niszczycielem zmierzał do Saronic Golf. 

Początek operacji na Morzu Śródziemnym

Początek wojny na Morzu Średziemnym

Jednym z pierwszych działań włoskich na początku operacji morskich było rozmieszczenie na Morzu Śródziemnym około 50 okrętów podwodnych, tj. około 50% gotowych do wojny, w misjach szturmowych i rozpoznawczych. Wysłanie jednocześnie tak dużej części floty podmorskiej i planu ich rozmieszczenia, uznano za nie odpowiadające sytuacji strategicznej, i zostało skrytykowane we Włoszech, ponieważ pociągało za sobą nadmierne zużycie sprzętu.

Włoska marynarka wojenna

Włoska marynarka wojenna na początku wojny

W okresie międzywojennym Włochy zastosowały intensywny program budowy okretów, który dał jej naprawdę dużą flotę. Dokładniej, planowano zbudować cztery nowe pancerniki o pojemności 35 000 ton, z prędkością 30 mil / godzinę i uzbrojone w dziewięć dział 381 mm ( Littorio, Vittorio Veneto, Roma i Imperio ) i wyremontować cztery stare pancerniki o wyporności 23 000 ton, z prędkością 26 mil / godzinę i uzbrojone w dziesięć dział 320 mm ( Conte di Cavour , Giulio Cesare , Duito i Doria ).

Jednak zgodnie z wytycznymi przekazanymi Marynarce Wojennej, ponieważ nie było prawdopodobieństwa rozpoczęcia wojny przed 1942 rokiem program budowy okrętów miał zostać ukończony pod koniec tego roku, podczas gdy wojna rozpoczęła się dwa lata wcześniej.

Brytyjska Flota Morza Śródziemnego

Brytyjska Flota Morza Śródziemnego

Kiedy w czerwcu 1939 roku Admirał Andrew Cunningham objął stanowisko dowódcy naczelnego (CIC), Flota Śródziemnomorska składała się z 4 pancerników, 7 krążowników, 1 lotniskowca, 3 flot niszczycieli, jednej floty okrętów podmorskich i jednej floty torpedowców. Aleksandria była już główną bazą Floty, ale z wieloma niedociągnięciami, aby skutecznie stawić czoła swojej misji. Środki naprawcze i urządzenia do dokowania statków były zupełnie niewystarczające, obrona przeciwlotnicza była słaba, a lotnisko dla lotnictwa morskiego zostało zaplanowane, ale jeszcze nie zbudowane.

Operacja Excess

Brytyjska Operacja Excess na Morzu Środziemnym

Była to operacja szybkiego konwoju brytyjskiego na Morzu Śródziemnym, którego celem było wysłanie trzech statków, wszystkie załadowane pilnymi potrzebnymi zapasami, dla Pireusu i jednego statku na Maltę w dniach 6/11 stycznia 1941 roku.

Oznaczało to początek sezonu konwojowego w 1941 roku i było częścią złożonej serii operacji podjętych zarówno przez Aleksandrię, jak i Gibraltar, przy czym pierwszy z nich to  operacja "MC4", obejmująca przeprowadzenie szybkiego konwoju na Maltę, do której miał przypłynąć jeden statek a pozostałe miały kontynuować na zachodzie pojedyncze konwoje, oraz szybkie i powolne konwoje z Malty na wschód i dwa konwoje na Morzu Egejskim jako operacja "Excess" w pierwszej części przejścia.

Operacja White

HMS Argus

Brytyjska Operacja White

Był to brytyjski plan marynarki wojennej rozwinięcie operacji "Hurry", a tym samym druga operacja dostarczenia posiłków lotniczych na Maltę w dniach 14-19 listopada 1940 roku.
Wypływając z ujścia rzeki Clyde w dniu 11 listopada pod eskortą lekkiego krążownika Despatch i niszczycieli Duncan, Fury i Wishart, 14 listopada stary lotniskowiec HMS Argus dotarł do Gibraltaru, przewożąc 12 myśliwców Hawker Hurricane dla jednostek powietrznych na Malcie oraz dwóch samolotów Blackburn Skua dwu miejscowy morski samolot służący jako lider nawigacyjny dla myśliwców.

Plan DG10/42

Włoski plan inwazji na Maltę 

W 1938 roku Mussolini rozważał inwazję Malty w ramach planu DG 10/42, w którym siła 40 000 ludzi zdobyła by wyspę. Prawie wszystkie 80 specjalnie skonstruowanych statków, które miały wylądować na brzegu wyspy, miały zostać utracone, ale lądowanie odbyłoby się na północy wyspy, z atakiem na linii Victoria, przez środek wyspy. Drugie lądowanie odbędzie się na Gozo, na północny zachód od Malty i na wysepce Comino.

Włoskie oblężenie Malty

Włoskie akcje lotnicze czerwiec-grudzień 1940 rok

W 1940 roku Włoski atak na Maltę miał uzasadnioną szansę na przejęcie kontroli nad wyspą, co dało by włoskiej marynarce i siłą powietrznym supremację w środkowej części Morza Śródziemnego. Region Morza Śródziemnego zostałby podzielony wówczas na dwie części, oddzielając brytyjskie bazy w Gibraltarze i Aleksandrii. Niechęć Włochów do działania bezpośrednio przeciwko Malcie w 1940 roku została wzmocniona przez bitwę pod Taranto , w której duża część floty włoskiej została uszkodzona przez bombowce torpedowe Royal Navy. Włosi przyjęli podejście pośrednie i odcięli wyspę. Dla Włochów (a później Niemców) siły lotnicze były kluczową bronią przeciwko Malcie.

Atak na Tarent

Atak na Tarent (operacja Judgement)

11 listopada 1940 r. - 12 listopada 1940 r

Ta operacja została opisana tyle razy, że żaden szczegółowy opis nie jest konieczny.   Przedstawię tylko niektóre punkty, które świadczą o niszczycielskich skutkach, które mogą opóźnić podjęcie niezbędnych środków ostrożności.

Po pierwsze, sukces tej operacji jest w dużej mierze zasługą zaopatrzenia Malty w nowy rodzaj samolotów rozpoznawczych RAF (Glenn Martin), które były znacznie bardziej odpowiednie do rozpoznania niż samoloty Sunderland w marynarce wojennej.   W ten sposób rekonesansowi udało się sfotografować i podać dokładne informacje na temat formowania wrogiej Floty w jego bazie.

Bitwa o Matapan

Bitwa o Matapan

27 marca 1941 r. - 29 marca 1941 r

Włoski pancernik Vittorio Veneto, osiem krążowników i 13 niszczycieli pod dowództwem admirała Angelo Iachino wyruszył na morze, by polować na wykryty brytyjski konwój. Gdy tylko włoskie okręty opuściły port, brytyjski wywiad rozszyfrował wiadomości wskazujące ich przeznaczenie. W rezultacie admirał Andrew Cunningham został wysłany z flotą trzech pancerników, jednego lotniskowca i dziewięciu niszczycieli z Aleksandrii, by stawić czoła flocie włoskiej.

Inwazja na Sycylię

Inwazja na Sycylię

Po pokonaniu Włoch i Niemiec w kampanii północnoafrykańskiej (8 listopada 1942 rok - 13 maja 1943 rok) w drugiej wojnie światowej, Stany Zjednoczone i Wielka Brytania, główne siły alianckie, planowały w przyszłości inwazję na okupowaną Europe i zadanie ostatecznej klęski Niemiec. Alianci zdecydowali się na atak przeciwko Włochom, mając nadzieję, że aliancka inwazja usunie faszystowski reżim z wojny, zabezpieczy środkowy obszar Morza Śródziemnego i odciągnie niemieckie dywizje z północno-zachodniego wybrzeża Francji, gdzie alianci zamierzają zaatakować w najbliższej przyszłości. Kampania włoska aliantów rozpoczęła się wraz z inwazją na Sycylię w lipcu 1943 roku. Po 38 dniach walk Stany Zjednoczone i Wielka Brytania z powodzeniem wyparły wojska niemieckie i włoskie z Sycylii i przygotowały się do ataku na kontynent włoski.